HET ZEURODEBAT
Een wiskundige, een econoom en een statisticus zitten bij elkaar. De vraag is: hoeveel is twee plus twee. Vier, zegt de wiskundige. Dat is te gemakkelijk, zegt de statisticus. Ik zou zeggen: 4 plus of min 10%. Tja, zegt de econoom: de vraag is, wat wil je dat er uitkomt? Die vraag gold niet alleen voor premier Rutte eerder, maar ook voor de oppositie vandaag. Zo werd de motie van wantrouwen voor de rekenfout van Rutte uiteindelijk alleen door de SP en Partij voor de Dieren gesteund. De oppositie wilde, compleet in de zeitgeist, niet het kabinet laten crashen maar ging lekker wroeten in het ontstaan van de gewraakte rekensom. Dankzij al die verschillende Nederlandse en Griekse gezichtspunten, buybacks, netto en bruto verschillen, haircuts & diverse looptijden. Wie begrijpt het nou nog wel? Lees verder →
De politieke bühne is weer goedgevuld ondanks de zomermaanden. Een stortvloed aan oordelen over de vermeende en verwijtbare rol van politieke leiders bij het tragische drama in Noorwegen. We zijn allemaal op zoek naar de schuldvraag voor hen die zijn omgekomen. Voor die intelligente jonge mensen die maatschappelijk actief betrokken waren, zoals Ivar Benjamin Ostebo (foto) die het drama wel overleefde. Terecht dat we ‘iets’ willen doen aan ons gevoel van onmacht. En het gedeelde verdriet. Bij de verwerking van zo’n gebeurtenis wordt schrik altijd opgevolgd door het zoeken naar een verantwoordelijke. Maar ik vraag me af of de wijze waarop we dat nu doen dit soort gruwelijke gebeurtenissen in de toekomst kan voorkomen. Door het trieste bloedbad in Noorwegen vliegen links en rechts Nederland elkaar in de haren en lijkt er een uniek soort industrie te zijn ontstaan. Een politieke industrie waarbij iedereen overuren draait met het creëren van schuldvragen en angst. Het lijkt besmettelijk. 
Ik hou van de kleuren oranje en blauw. Zeker nu colorblocking deze zomer dé fashiontrend is, wil ik pleiten voor meer kleur in Nederland. Met het liberalisme onder druk is het belangrijk om politiek kleur te bekennen. Om ellende in de toekomst te voorkomen. De laatste maanden voelt Nederland toch wat kneuterig aan en dit geldt zo nu en dan ook voor de politiek. Niet alleen door de bezuinigingen die de bestuurlijke agenda’s de afgelopen maanden voor een groot deel kleurde. Natuurlijk begrijp ik dat pijnloos bezuinigen nog steeds niet bestaat. Dat bezuinigen een kunst is blijft een feit. Maar waar ik mij de laatste weken toch wat ongemakkelijk bij voel is dat mijn VVD de liberale kleur steeds meer lijkt te verliezen. Dit voelt niet goed, want op deze manier wordt het partijleven een wat kleurloos gebeuren, terwijl oranje en blauw juist zo goed contrasteert tegen de grijze grote massa. 
We schrijven 25 jaar geleden. Daar stond ik dan, als zesjarig meiske, vrolijk te zwaaien met mijn oranje vlaggetjes. Het Flevolandse volkslied was al weken van te voren volop in onze klas geoefend en samen met mijn klasgenootjes zongen we het vol trots voor Hare Majesteit die ons passeerde. Het had wel wat weg van een aflevering Flevoland’s got talent. 
Laten we aan alle media commotie, over wie wel of niet aanwezig hoort te zijn bij de dodenherdenking, voorbij gaan. Laat dit vooral niet overschaduwen waar het echt om gaat. De feitelijke slachoffers van de oorlog herdenken. Twee minuten stil staan om te herdenken. Herinneren en gedenken. Het gedicht van Eva van Boekel beschrijft het voor mij treffend:
Al zes jaar lang woon ik met veel genoegen in Swifterbant. Vrienden en familie die op bezoek komen zijn verbaasd over mijn heerlijke appartement en de vele voorzieningen in ons dorp. Eén van mijn buurvrouwtjes refereert zomers, tijdens onze balkonavondjes, eraan dat we alleen nog het uitzicht over de Middellandse Zee missen. Gelukkig is er het openluchtzwembad op vijf minuten loopafstand. Althans, nog wel…. Want vorige week werd duidelijk dat de kadernota een voorstel bevat tot bezuinigen op het Openluchtzwembad “De Abelen” in Swifterbant. Oftewel sluiting dreigt. 
Vanavond was het zover. De presentatie van het haalbaarheidsonderzoek en toekomstverkenning maatschappelijke voorzieningen Swifterbant. Een tussenrapportage. De opkomst uit Swifterbant was groot. Alle belanghebbende partijen en veel enthousiaste dorpsgenoten waren aanwezig. Dat is voor groot deel te danken aan de zeer gewaardeerde inzet van wethouder Langeweg die op voortvarende wijze aan de slag is gegaan met het onderzoek naar de haalbaarheid van het multifunctionele centrum Swifterbant. Samen met Swifterbant zoekt de wethouder al een aantal jaren naar een passende oplossing voor seniorenvoorziening zoals dat ook is opgenomen in het coalitieakkoord. Dat verdient complimenten. Daar is deze ambassadrice van ouderen in Dronten trots op.
Het kwam luidruchtig aan de orde tijdens de raadsvergadering. Helaas kreeg het toch niet overal gehoor. Het leek tijdens deze raadsvergadering alsof men zocht naar de hoogste Scrabble woordwaarde. 
Een journalistieke les van vandaag is dat als je gehoord wilt worden, je iets moet schrijven over het trendgevoelige hoofddoekje. Dus ben ik maar even naar mijn favoriete warenhuis, de HEMA gegaan, om een hoofddoekje te kopen in het kader van omgekeerde integratie. Geen zorgen, ik werd tot niets verplicht en het was mijn eigen keuze.
Toen ik gisteravond in het maanlicht een wandeling door het parkje tegenover mijn huis maakte was het bijzonder stil op straat. Er heerste een stilte die eigenlijk heel goed hoorbaar was. De gebeurtenissen in Japan lijken te leiden tot een bepaalde collectieve energie. Een energie gekenmerkt door ontzagwekkende verslagenheid overal ter wereld. De schokkende beelden die we via de media allen tot ons kregen spraken voor zichzelf. Vrijwel voorbij het voorstellingsvermogen of het ons deed herinneren aan scènes uit films als Apocalypse, Armageddon en 2012. 